یه مدت پیش حاجی به قسمت از این رو گذاشته بود من حالا کاملش رو میگذارم تا بخونیم و درس بگیریم، نه اینکه حسرت بخوریم که چرا به این روز افتادیم!
هنوز درسهای زیادی توی این وصیت نامه کوروش کبیر هست! پس بخوانیم شاید که بدانیم!
عکس کوروش رو با دخترش گذاشتم که بچه ها خوشحال بشن!
دیشب داشتم عکسایی رو گرفته بودیم نگا می کردم ، قشنگ شده بودن ، ولی کلی حالم گرفته شد چون گذشت و دیگه هم بر نمیگرده
عکسای جشن ، مدرسه ، باغ و......
ولی یه خواهشی که دارم اینه که تا اونجایی که میشه با هم باشیم ، اگه من چیزی میگم ناراحت نشین و یقین داشته باشین که شوخیه
اینجا رو هم درست کردیم ( یعنی محمد و فک کنم علی تیوای زحمتش رو کشیدن) تا با هم باشیم و این دانشگاها فاصله بینمون نندازه
۲ روز دیگه هممون زن میگیریم ( یکی زودتر یکی دیرتر) و میریم دور کار و زندگیمون و هر از یه مدتی هم شاید همدیگه رو دیدیم و
یه سلامی کردیم و رد شدیم .........پس تا مجردیم و آزاد.......حالشو ببریم.....هیچ کدممون هم یار نداریم
اگه مثل پیرمردا حرف زدم واقعا شرمنده........علی...علی...علی.........
درضمن عکسا رو هم به محمد دادم حالا اگه کسی میخواد بیاد از خودم بگیره یا اگه نه ...محمد هم هست ( هزینه ۵۰۰ تومن)
مخلص همگی..................مخلص همگی....................مخلص همگی...................مخلص همگی..............مخلص همگی...........!
زنى سه دختر داشت که هر سه ازدواج کرده بودند.
یکروز تصمیم گرفت میزان علاقهاى که دامادهایش به او دارند را ارزیابى کند.
یکى از دامادها را به خانهاش دعوت کرد و در حالى که در کنار استخر قدم مىزدند از قصد وانمود کرد که پایش لیز خورده و خود را درون استخر انداخت.
دامادش فوراً شیرجه رفت توى آب و او را نجات داد.
فردا صبح یک ماشین پژو ٢٠٦ نو جلوى پارکینگ خانه داماد بود و روى شیشهاش نوشته بود: «متشکرم! از طرف مادر زنت»
زن همین کار را با داماد دومش هم کرد و این بار هم داماد فوراً شیرجه رفت توى آب وجان زن را نجات داد.
داماد دوم هم فرداى آن روز یک ماشین پژو ٢٠٦ نو هدیه گرفت که روى شیشهاش نوشته بود: «متشکرم! از طرف مادر زنت»
نوبت به داماد آخرى رسید.
زن باز هم همان صحنه را تکرار کرد و خود را به داخل استخر انداخت.
امّا داماد از جایش تکان نخورد.
او پیش خود فکر کرد وقتش رسیده که این پیرزن از دنیا برود پس چرا من خودم را به خطر بیاندازم.
همین طور ایستاد تا مادر زنش درآب غرق شد و مرد.
فردا صبح یک ماشین بىامو کورسى آخرین مدل جلوى پارکینگ خانه داماد سوم بود که روى شیشهاش نوشته بود: «متشکرم! از طرف پدر زنت»
دکتر علي شريعتي انسانها را به چهار دسته عمده تقسيم کرده است
آناني که وقتي هستند هستند وقتي که نيستند هم نيستند ( عمده آدمها . حضورشان مبتني به فيزيک است . تنها با لمس ابعاد جسماني آنهاست که قابل فهم ميشوند . بنابراين اينان تنها هويت جسمي دارند
آناني که وقتي هستند نيستند وقتي که نيستند هم نيستند ( مردگاني متحرک در جهان . خود فروختگاني که هويتشان را به ازاي چيزي فاني واگذاشته اند . بي شخصيت اند و بي اعتبار . هرگز به چشم نمي آيند . مرده و زنده اشان يکي است
آناني که وقتي هستند هستند وقتي که نيستند هم هستند ( آدمهاي معتبر و با شخصيت . کساني که در بودنشان سرشار از حضورند و در نبودنشان هم تاثيرشان را مي گذارند . کساني که همواره به خاطر ما مي مانند . دوستشان داريم و برايشان ارزش و احترام قائليم
- آناني که وقتي هستند نيستند و وقتي که نيستند هستند ( شگفت انگيز ترين آدمها . در زمان بودشان چنان قدرتمند و با شکوه اند که ما نميتوانيم حضورشان را دريابيم . اما وقتي که از پيش ما ميروند نرم نرم آهسته آهسته درک ميکنيم . باز مي شناسيم . مي فهميم که آنان چه بودند . چه مي گفتند و چه مي خواستند . ما هميشه عاشق اين آدمها هستيم . هزار حرف داريم برايشان . اما وقتي در برابرشان قرار مي گيريم . قفل بر زبانمان مي زنند . اختيار از ما سلب ميشود . سکوت مي کنيم و غرقه در حضور آنان مست مي شويم . و درست در زماني که مي روند يادمان مي آيد که چه حرفها داشتيم و نگفتيم . شايد تعداد اينها در زندگي هر کدام از ما به تعداد انگشتان دست هم نرسد
سلام علیکم جمیعا و رحمه الله و برکاته!
خوش میگذره ایشالا؟
دیدیم کسی چیزی واستون نمیذاره گفتم من واستون بذارم!
دیروز رفتیم مدرسه به اتفاق:
ایمان، حاج امیر، حاج احسان، حاج مهدی، حاج گلستان و حاج یوسفی!
(ظاهرا فقط من حاجی نسیتم! ایشالا میشیم با همدیگه!)
خلاصه همه بودن:
آقایان نامجو، تراب، صفوی، رنجبر، دسترنج، رحمانیان شیمی، گواهیان، فیروزی، ابراهیمی، مهرشاد (به قول امیر شادمهر)، علی جواد، جوانمرد، امین رحمانیان و ...!
آقای رنجبر هم که ممکنه خوشه 1 باشه ولی نمیگه! :دی
می گفت: چرا می ریزین تو خیابونا؟!
کلی هم سر به سر آقای ابراهیمی گذاشتیم و بعدشم یه والیبال زدیم و بسی نشاط رفت!
جای همگی سبز بود...!
ایشالا قبل عید همدیگه رو می بینیم و میریم باغ ســــــــــیـــــــــــــــــــــد!!! :دی!
موافقاش صلوات!
فعلا بابای
علی تیوای رو همگی ببوسید...!
آریایی نژاد
دراین خـــاک زرخیز ایــــران زمین نبودنـــــد جـــز مردمی پــــاک دیـن
چو مهـر و وفــا بود خـود کیششان گنــــه بـــود آزار کس پیـــششــــان
همه بنــــده ی نــاب یـــزدان پـــاک همه دل پراز مهر این آب وخــــاک
پــــدر در پــــدر آریــــایی نـــــــژاد ز پشت فـــریــدون نیــــکو نهـــــاد
کجــــا رفت آن دانش و هـوش ما؟ که شد مهــر میهن فــــرامـوش ما
نبود ایـــن چنین کشورو دیـــن ما کـــجــــا رفت آیـین دیــــریـــن ما؟
گــــرانمایه بود آنــکه بودی دبیــر گـــــرامی بدانکس که بودی دلیـــر
به یـــزدان که گــر ما خــرد داشتیم کجـــــا این سر انـجـــام بد داشتیم؟
نه دشمن دراین بوم وبر لانه داشت نه بیگانه جایی در این خانـه داشت
از آن روز دشمن به ما چیره گشت که ما را روان و خـــرد تیره گشت
از آن روز این خـــانه ویــرانه شد کــه نــان آورش مــرد بیگــانه شد
چـــو ناکس به ده کدخـــدایی کنـــد کــــشــــاورز بـــاید گـــــدایی کنـــد
اگـــر مایــــه زنــدگی بنــدگی است دو صد بار مردن به از زندگی است
بیــــا تا بکـــوشیم و جنــگ آوریم برون سر ازاین بـــار ننگ آوریم
فردوسی
خاموشی محض است،نه آوا،نه ترنم
نه روزنه ای،تا سحری سر کشد از دور
نه پنجره ای تا که کند صبح، تبسم
دستی نه ز غیب آید،با حکم رهایی
بر ما نه ببخشاید یزدان به ترحم
با این همه نومیدی و خاموشی و اندوه
با این همه بی رحمی و بیداد و تهاجم
یک روز چو دریا شود این پهنه ی خاموش
جوشان و خروشان ، همه فریاد ، تلاطم
بس زلزله ها افتد،در خاطر بدخواه
بس هلهله ها زاید از شادی مردم
فریدون مشیری
۱۳۵۶
عشق است پیرچه!