مـن، تـو... با پیرچه میشم...مـــا

نفس با نفس دگر خندان شود         ظلمت افزون گشت و ره پنهان شود

یار چشم تست ای مرد شکار          از خس و خاشاک او را پاک دار

یار آیینست جان را در حزن              در رخ آیینه ای جان دم مزن

گفت یار بد بلا آشفتنست               چونک او آمد طریقم خفتنست

خواب بیداریست چون با دانشست    وای بیداری که با نادان نشست

چونک زاغان خیمه بر بهمن زدند        بلبلان پنهان شدند و تن زدند

خوب خوبی را کند جذب این بدان       طیبات و طیبین بر وی بخوان

در جهان هر چیز چیزی جذب کرد       گرم گرمی را کشید و سرد سرد